Ik ben geen ster in journals schrijven, daarom doe ik het ook bijna nooit, maar ik moet dit gewoon ff van me afschrijven, I guess. Erik heeft het zondag uitgemaakt en dat is goed klote, vind ik dan, hij blijft er heel kalm onder, bijna alsof er niets gebeurd is. Zo voelt het voor mij ook, maar dan met de incidentele realisatie dat het wel gebeurd is, en dan is het goed mis, breek ik uit in tranen en hou ik voor een kwartier niet meer op.

Ik betrap mezelf ook heel de tijd op het denken 'het komt wel weer goed, het was veel te leuk om zo plots over te laten zijn', maar ik weet niet -ik denk het niet- dat hij er ook zo over denkt. En dat is dus ook goed klote.

Maargoed, genoeg klotigheid in 1 journal, ik stop weer met mijn gemiep.